Tekst van de week

 

Oortjes

 

Sinds een paar maanden ben ik ‘om’ en heb ook ik tijdens mijn ochtendwandeling ‘oortjes’ in, dat wil zeggen: uiterst kleine luidsprekers die via een dunne draad verbonden zijn met mijn smartphone. Ik moest er zelfs een nieuwe telefoon voor kopen, want de vorige was te oud voor nieuwerwetsigheden als luisterboeken en podcasts. Wat dat betreft ben ik nogal behoudend en zuinig, misschien zelfs knieperig. Zeker als het gaat om de aanschaf van apparaten.

Ter illustratie: toen iedereen een dvd-speler kocht, was ik zo’n beetje toe aan een kleurentelevisie. En diep in mijn hart heb ik daar zelfs spijt van. De stokoude zwart-wit tv had dan wel geen afstandsbediening, maar wel scherp beeld en uitstekend geluid. Daarbij ervoer ik de wereld in vijftig tinten grijs als een stuk minder onrustbarend dan de kleurrijke variant.

  Oude TV.png
Oortjes.png  

Terug naar de oortjes. Tot voor kort kon ik niet begrijpen dat fietsers, hardlopers of wandelaars zich afsloten van de geluiden om hen heen: wind, vogels, een aankomende auto, een groet van een bekende. Waarom luisteren naar muziek of pratende mensen als je ook je eigen ademhaling kan horen?

Totdat het in de coronatijd wat al te stil werd. Mijn wandeling n stilte en bezinning veranderde in een onvruchtbare piekersessie. Ik zocht naar een weg uit die doolhof van gedachten, problemen en zorgen. Uiteindelijk viel mijn oog op een app van de luisterbibliotheek. Ik kocht een goedkope nieuwe telefoon en hoorde via mijn oortjes prachtige verhalen en romans.

Een fijne afleiding en verstrooiing. Niets mis mee. Maar mijn ziel verlangde naar meer. Ik zocht een woord dat verder bracht, dieper peilde, hoger reikte. Ik zocht God. Zo kwam ik bij prekenbundels terecht, bij toespraken van geestelijken, dominees, theologen. Zij bespraken bijbelteksten, mystieke denkers, geloofsthema’s. Zij bespraken woorden van God.

 

En bij zulke woorden heb ik aan één keer luisteren niet genoeg. Die moeten keer op keer via de oortjes tot mij komen. Steeds weer hetzelfde horen, er bij wijze van spreken op kauwen. Dat komt omdat deze woorden niet in de eerste plaats bedoeld zijn om informatie over te brengen of om een aardig verhaal te vertellen. Het gaat om God zelf die, via onze oren, ons hoofd willen binnenkomen, om vervolgens in te dalen in ons vlees, bloed en hart. Herhaling helpt daarbij. Langzaam wordt niet alleen ons voelen en denken, maar ook ons doen en laten door Hem bepaald. Althans, zo werkt het bij mij.

 

Inmiddels is het weer lekker druk in de pastorie en ook in mijn hoofd. Geen tijd meer om te piekeren. Ik luister nog wel naar God. Soms hoor ik hem via mijn oortjes, maar soms ook door te luisteren naar de wind.

 

Ds. Hetty Boersma